زندگی زیرزمینی

می خواهم اگر بشود، بدون لکنت بنویسم. بی واهمه از کلماتی که بی موقع می آیند. بی حسرت خوانده شدن. آزاد و رها، مثل ناتورالیست ها!

اگر انگیزه نوشتن، خود را روایت کردن است، بهتر است بی واسطه باشد. بی ویرایش. آن را بنویسی که فکر می کنی، که هستی، که در آن لحظه زندگی می کنی.

اگر قرار باشد طور دیگری به نظر برسم، همان بهتر که کلمات همان جا، در پس ذهنم بمانند و بپوسند، در حسرت آوا شدن...!

پ.ن: سایه عزیز، کامنت دونی رو بستی. پس از همین جا میگم که من حالم خوبه...